دلم واسه اون روزای مدرسه خیلی تنگ شده با بچه ها  از تموم بچه های کلاس گرفته و معلم ها و  بچه های مدرسه و و آدمای که بیرون از مدرسه میدیدم  از هیچ کدومشون نمی گذشتیم واسه اذیت کردن (البته فکر نکنید ما بچه های بدی هستیما فقط یه ذره شیطوون بودیم و هستیم )

حتی این دو سال آخر هر کاری میکردیم جز درس خوندن  به اون صورت که همه معلم ها از ما قطع امید کرده بوودن    (البته درس خوبه ها بخونید به حرفای من کاری نداشته باشید منم بعدا به این نتیجه رسیدم  )ولی از طرفی دلم نمی سوزه می دونید چرا؟چون هیچی جای روزای مدرسه رو نمی تونه بگیره به جوون خودم راست میگم  الان کلی خاطره دارم از اون موقع ها که هر وقت یادم  می افته کلی میخندم به کارای که میکردیم

راستشو بگم ما سه نفر بوودیم یه ذره شر همرو اذیت میکردیم  البته بقیه بچه ها هم بودن ولی اونا مثه یه عضو خنثی عمل میکردن  یعنی هر کی میخواست مارو اذیت کنه ما هم بدجوور اذیتش میکردیم

البته هر کی به پرو پای ما میپیچید تقصیر خودش بوود چون باید میدونست که ما هیچ وقت کم نمیاریم  برا ی همینم  هیچ کی جرئت نداشت به ما سر و کله بزنه   ولی خدایی ما آدمایی بدی نبودیم فقط می خواستیم یه  ذره خوش باشیم همین

الانم برو بچمون دارن خر میزنن واسه کنکور  و منم این جا تنها تنها افتادم  خودشوون م یگن تو که نیستی که همرو اذیت کنیم  جای من خالیه پیششون  کمتر آدمارو اذیت میکنن

حالا امیدوارم که همشون تو کنکور قبول بشن  و خوشبخت شن و اون کارای قبلیشونو فراموش کنن و بچه های خوبی بشن  البته من شک دارم خودم که این جووریم از اونا دیگه چه انتظاری دارم؟!

ما رفتیم خیلی فک زدیم خسته شدم  انشاا... دفعه بعد که اومدیم با یکی از اون خاطره خوشگلا میام تا شما هم یه ذره بخندید

خوش باشید دوستای مهربوون